Natuur
Men kan mist wel van de ruiten vegen,
mist is soms ook zware regen.
Mist en regen komen elkaar tegen,
zijn nu gescheiden, misschien een zegen.
En wat hen scheidt, het laffe spel,
een vlies gespannen voor het oog,
de trommel, soms dof dan schel,
de taal, die een wandelaar verdoofd.
Een hand die enkel nog vernielt,
een woord dat niet meer wordt geloofd,
een gezicht met een venijnige blik, bezield
zijn kracht, waarmee hij het leven dooft.
Reacties op dit gedicht
| m@rcel: | Woensdag, mei 24, 2006 19:21 |
| heel sterk en mooi verwoord Knuff/liefs m@rcel |
|
| tulpje: | Zaterdag, mei 20, 2006 01:44 |
| wauw heel erg mooi en krachtig geschreven liefs tulpje je bent een kanjer en een schat lieverd hvj liefs een groeiend tulpje |
|
| fran92: | Vrijdag, mei 19, 2006 13:40 |
| dit heb je mooi geschreven! ontzettend sterk! liefs fran92 |
|
| switi lobi: | Vrijdag, mei 19, 2006 10:49 |
| Heel sterk geschreven.... Fijne dag! Liefsliefs, switi lobi |
|
| semara : | Vrijdag, mei 19, 2006 08:54 |
| Krachtig beschreven...mooi!! knuf |
|
Over dit gedicht
| Auteur: *lana* | 
|
|
| Gecontroleerd door: Sunflower | ||
| Gepubliceerd op: 19 mei 2006 | ||
| Thema's: | ||