slechts een uiting van frustratie
Respectloze
Egocentrische
Spermaspuitende
Pummel met je
Eindeloos
Charismatische
Tronie.
Kijk maar.
Ik dans in het licht, in het donker zie je me
niet. Je wilt niet eens dansen,
want ik beteken niets voor je.
Ik maar denken dat ik altijd mijn sporen
kan achterlaten in iemands leven.
Ik wil het beeld veranderen:
Een onuitwisbare indruk, een foto in je portemonnee
een gedenkwaardige herinnering als je omkijkt.
Ik denk dat ik het maar moet opgeven
zodat je me kunt uitlachen om mijn
naïviteit.
Reacties op dit gedicht
| Oorlam: | Woensdag, mei 24, 2006 16:40 |
| ferm! en dat geschreven op de verjaardag van mijn zusje;-)) (niet dat dat er iets mee te maken heeft, maar toch hehehe) | |
| Hammad: | Zondag, mei 21, 2006 13:37 |
| Ik zie geen reden om iemand zo erg te haten, haat is zowieso slecht voor je, maar dat is mijn mening! | |
| Fata Morgana: | Zaterdag, mei 20, 2006 23:24 |
| Ach je hebt zo toch ook onuitwisbaar een stempel gezet, hem uitgetekend zodat ik hem voor me zie, groet Fata. | |
Over dit gedicht
| Auteur: marije kooij | 
|
|
| Gecontroleerd door: Sheena | ||
| Gepubliceerd op: 20 mei 2006 | ||
| Thema's: | ||