vanacht
Vanacht.
Ik kon maar niet slapen, terwijl ik echt de moed wou rapen. Ik heb met iemand zitten praten, en daarbij me tranen gelaten. Ik vind zo erg voor hem, terwijl ik hem toch amper ken. Hij maakt zo veel mee in zijn leven, dat die dag en nacht moet beven. Ik wil hem graag helpen, om zijn bloeden te stelpen. En zet me mezelf weer aan de kant, o wat is er toch aan de hand. Zeg steeds de woorden die eigenlijk voor me eigen ook vijn zou zijn, maar ik doe mezelf zo veel te kort en pijn. Maar hoe kan ik een ander toch loslaten, als ik dat doe begin ik mezelf erg te haten. Ik kan er niet tegen als mensen verdriet hebben en pijn, daarom wil ik er zo voor een anders zijn. Maar ik doe mezelf te kort, en ben zelf weer ingetort. Maar ik blijf wel hopen, en las proberen verder te lopen. Ik ben ook net pas me bed uit, en toch heb ik me slaap nog niet uit. Werd steeds wakker die beelden op mijn netvlies, mezelf die ik steeds zo verlies. De beelden van het verleden, waar ik overheen ben gegleden. Ik weet even niet, doe mezelf zo dom te kort en verdriet. Maar toch ben ik blij als andere opgelucht zijn, want niemand verdiient verdriet en pijn. Ik kom wel als hun zich maar goed voelen, want hun hebben ook mooie doelen. Ik voel me zo leeg en alleen, heb even een arm nodig om me heen.
Reacties op dit gedicht
| fran92: | Zondag, juni 04, 2006 16:18 |
| denk ook omjezelf meid nu eerst jezelf anders kun je anderen niet helemaal niet meer helpen liefs mutsje |
|
| dolphingirl: | Zaterdag, juni 03, 2006 21:25 |
| Eerst jezelf helpen en dan de anderen pas Liefs dolphingirl |
|
| Anneke van Dijk-Ploeg: | Zaterdag, juni 03, 2006 14:14 |
| je ziet wel, je bent er echt nog niet aan toe om anderen te helpen; eerst jezelf helpen!! knuffel!! liefs, namasté, An |
|
| Paul de Bruyn: | Zaterdag, juni 03, 2006 14:13 |
Wou is spreektaal; wilde staat mooier. Sluit me verder bij Nemesis aan. :) Liefs, |
|
| Nemesis: | Zaterdag, juni 03, 2006 14:11 |
Een arm en een woordenboek. Maar wel een strofe-indeling. Vannacht. |
|
