tot bloei in duizendschonen
tot bloei in duizendschonen
ik was het kind
dat hulp nodig had
ik raakte zacht je mannenhart
dat hulp nodig had
ik raakte zacht je mannenhart
ik groeide
op de kale rots in breuken
wortelden mijn barsten
ik was gebroken door
de hand die met mij knoeide
het eigen lijf dat ik verfoeide
voordat ik kon verwelken
zond jij mij regen
om te helpen ik fleurde op
je kuste me
tot bloei in duizendschonen
zo kon ik jou mijn liefde tonen
je gaf me raad
door zon en wind
ben ik gekoesterd tot nieuw zaad
wil melker
07/06/2006
07/06/2006
Reacties op dit gedicht
| switi lobi: | Woensdag, juni 07, 2006 23:10 |
| Duizenschoon het woord geschreven in de strofes die mijn hart hebben gehoord... Slaap lekker voor straks... Liefsliefs, dikke kus....switi lobi |
|
| hiljaa: | Woensdag, juni 07, 2006 19:35 |
| voelend gedicht sterk verwoord! knufliefs--hiljaa-- |
|
| elze: | Woensdag, juni 07, 2006 18:50 |
| geweldig dit laifs,,elze |
|
Over dit gedicht
| Auteur: wil melker |  
|
|
| Gecontroleerd door: Sunflower | ||
| Gepubliceerd op: 07 juni 2006 | ||
| Thema's: | ||