er liep een traan over zijn gezicht

Er liep een traan over je gezicht,

je vraag je af wat heb ik toch aan gericht.

Ik zag je tranen lopen,

jij die nergens meer op kan hopen.

Ik sprak iemand van johannes bos net,

en dat was geen dolle pret.

Ik ben naar hem toe gegaan,

ik zag het hij kan het nog amper aan.

Ik vond het zo zielig voor hem,

ik hoor en zie nog zijn trillerige stem.

Hij weet niet meer waarheen,

en voelt zich zo alleen.

Zijn vrouw wil van hem scheiden nu,

ze zeikt en bekt steeds op hem contenu.

Alleen omdat die ziek is,

en ja ze kinderen is vooral wat die zo mist.

Hij liet ze tranen gaan,

ik wilde zo graag een arm om hem heen slaan.

Maar dat kan ik zelf niet aan,

want dan kan ik zelf niet meer op me benen staan.

Ik wilde hem steunen echt waar,

hij is op johannesbos nog lang niet klaar.

Maar ik kan dat niet aan mannen zo dicht bij mij,

dan voel ik me vies en opgesloten inplaats van vrij.

Ik vond het zo zielig voor hem,

o zijn traantjes en die stem.

Het maakte me zo verdrietig en boos,

het is toch ook niet dat die voor die ziekte koos.

Ik hoop dat het goed komt met hem echt waar,

maar ik weet hij heeft nog een lange weg te gaan dus nog lang niet klaar.

Dit heeft me zo geraakt zijn verhaal,

hij voelt zich zo eenzaam en kaal.

Geschreven door

tulpje

Reacties op dit gedicht

tulpje vindt het leuk als je reageert op dit gedicht Nog geen account bij Gedichten-Freaks? Vul hieronder je gegevens in om te registreren en laat gelijk een reactie achter.
Je schrijversnaam
Wachtwoord
wachtwoord nogmaals
E-mailadres

Anneke van Dijk-Ploeg:	Zondag, juni 18, 2006 14:49
Lief dat je hem wil steunen, maar hij heeft toch echt professionele hulp nodig. Maar het weten dat jij hem begrijpt zal hem goed doen, maar denk ook aan jezelf, Tineke!! goed verwoord!! liefs, namasté, Anneke

Over dit gedicht

Auteur: tulpje
Gecontroleerd door: Sunflower
Gepubliceerd op: 18 juni 2006
Thema's: [JIJ] [Angst] [Verdriet]