Meer gewist dan gevraagd.
Mijn hart dooft de vlammen
die jouw eeuwige woonplaats
onbewoonbaar verklaren.
De wind wist de toekomstplannen
samen met de assen;
Luchtstromen uit mijn ziel.
Jij in mij wordt afgemaakt,
vernietigd als een ziek virus.
Rode soldaatjes omringen,
hersenspinsels verdrijven je.
Ik beschermde mezelf tegen
het pijnlijke van je aanwezigheid.
Ik zag in alle littekens jouw gezicht
dat ik nu missen moet.
Reacties op dit gedicht
| melissa franken: | Vrijdag, november 28, 2008 16:42 |
| hey jou heb ik al een tijd niet meer gezien. laat maar ff wten hoe het met je gaat x |
|
| Juudtt: | Woensdag, oktober 04, 2006 19:03 |
| Wat een mooi gedicht :) Wel zielig maar mooi. doeidoei xx Juudtt |
|
| Poohieke: | Maandag, september 25, 2006 13:50 |
| Heel mooj geschreven Sara,ben je niet vergeten hoor meisje!Aangrijpend gedichtje neergezet.. | |
| Gert: | Maandag, juni 19, 2006 22:13 |
| Zwaar, maar erg mooi. | |
Over dit gedicht
| Auteur: Trilala | 
|
|
| Gecontroleerd door: Innerchild | ||
| Gepubliceerd op: 19 juni 2006 | ||
| Thema's: | ||