Blik
Jij, jouw blik
als een adelaar
die zijn prooi in het vizier heeft
een scherp mes,
recht door mijn lichaam.
Een warme stroom baant zich
langzaam een weg door mijn gestel
en neemt de controle over.
De wereld wordt stil,
of ben ik het?
De twee bergrivieren duwen
zich haastig, kolkend
in elkaars armen.
Samen,
de brede, rustige rivier
op weg naar daar
waar de zon in de zee gaat slapen.
als een adelaar
die zijn prooi in het vizier heeft
een scherp mes,
recht door mijn lichaam.
Een warme stroom baant zich
langzaam een weg door mijn gestel
en neemt de controle over.
De wereld wordt stil,
of ben ik het?
De twee bergrivieren duwen
zich haastig, kolkend
in elkaars armen.
Samen,
de brede, rustige rivier
op weg naar daar
waar de zon in de zee gaat slapen.
Reacties op dit gedicht
| Aquarel: | Vrijdag, juni 23, 2006 12:35 |
| Een bijzonder liefdesgedicht. Het voelt wel wat dreigend en pijnlijk, zoals het begint. Groetjes, Aquarel |
|
Over dit gedicht
| Auteur: Catherina Verhegge | 
|
|
| Gecontroleerd door: Innerchild | ||
| Gepubliceerd op: 22 juni 2006 | ||
| Thema's: | ||