Levend verbrand
Mijn zon laat zich vallen,
In een goudkleurige horizon.
Verzegeld door daglicht,
Ondergedompeld in nacht.
Bang in het donker,
Zal ik altijd moeten blijven.
Want donker is de duisternis,
Waar ik nachtelijks voor vlucht.
En als ik jou niet had,
Zou ik verdrinken in de wolken.
Mijn kaarsje in het zwart,
Waar ik blind naartoe strompel.
Zo hevig als mijn liefde is,
Klamp ik me vast aan je hulp.
Ik mag niet met vuur spelen, maar,
Toch verbrand ik. Levend.
In een goudkleurige horizon.
Verzegeld door daglicht,
Ondergedompeld in nacht.
Bang in het donker,
Zal ik altijd moeten blijven.
Want donker is de duisternis,
Waar ik nachtelijks voor vlucht.
En als ik jou niet had,
Zou ik verdrinken in de wolken.
Mijn kaarsje in het zwart,
Waar ik blind naartoe strompel.
Zo hevig als mijn liefde is,
Klamp ik me vast aan je hulp.
Ik mag niet met vuur spelen, maar,
Toch verbrand ik. Levend.
Reacties op dit gedicht
| ~*louise*~: | Dinsdag, oktober 10, 2006 22:16 |
| heel erg mooi | |
| MenN: | Woensdag, augustus 16, 2006 14:55 |
| opnieuw mooi | |
| Chichitje: | Maandag, juni 26, 2006 11:15 |
| mooi! | |
Over dit gedicht
| Auteur: Lora | 
|
|
| Gecontroleerd door: maneschijn | ||
| Gepubliceerd op: 25 juni 2006 | ||
| Thema's: | ||