Maak mijn woorden dan de jouwe.
En ach, toen ik in je ogen keek, in je pikzwarte ogen
zag ik niets dat ik niet al had gezien.
En die woorden die je naar me uitsprak
- en schreeuwde - leidden tot niets, niets nieuws.
Och, ik wist best wat je probeerde te zeggen,
maar ik gaf je de kans niet, niet nogmaals.
En dat wat je ogen wel zeiden, maar je mond niet wou uitspreken
liet mij in angstige onwetendheid
want mijn woorden bleken de jouwe niet meer.
zag ik niets dat ik niet al had gezien.
En die woorden die je naar me uitsprak
- en schreeuwde - leidden tot niets, niets nieuws.
Och, ik wist best wat je probeerde te zeggen,
maar ik gaf je de kans niet, niet nogmaals.
En dat wat je ogen wel zeiden, maar je mond niet wou uitspreken
liet mij in angstige onwetendheid
want mijn woorden bleken de jouwe niet meer.
Reacties op dit gedicht
| b.koopmans: | Zondag, juli 16, 2006 22:41 |
| HERKENBAAR...mooi geschreven! | |
| *helmine*: | Dinsdag, juni 27, 2006 21:37 |
| wow dit raakt je wel zeg. . . mooi [liefs] *helmine* |
|
| switi lobi: | Dinsdag, juni 27, 2006 21:35 |
| Heftig en heel prachtig geschreven! Liefsliefs, switi lobi |
|
Over dit gedicht
| Auteur: .rose | 
|
|
| Gecontroleerd door: christina | ||
| Gepubliceerd op: 27 juni 2006 | ||
| Thema's: | ||