geen titel
Elke dag weer die lag,
maar niemand die het ziet,
hoe ik werkelijk ben.
Elke avond weer verdriet,
maar niemand die het hoort,
hoeveel pijn ik lijd.
Elke dag weer dat gestres,
maar niemand die het merkt,
hoe ongelukkig ik werkelijk ben.
elke avond weer die mes,
maar alleen ik voel de pijn,
hoe het bloed over mijn lichaam stroomt.
maar niemand die het ziet,
hoe ik werkelijk ben.
Elke avond weer verdriet,
maar niemand die het hoort,
hoeveel pijn ik lijd.
Elke dag weer dat gestres,
maar niemand die het merkt,
hoe ongelukkig ik werkelijk ben.
elke avond weer die mes,
maar alleen ik voel de pijn,
hoe het bloed over mijn lichaam stroomt.
Reacties op dit gedicht
| the moon: | Donderdag, december 14, 2006 09:24 |
| sterkte,je komt er wel alleen gaat het tijd vragen é maaar ik ben zeker dat het de moeite word hou vol | |
| ScMa: | Donderdag, juni 29, 2006 18:30 |
| heel pijnlijk geschreven.. prachtig, ik ken het gevoel ook, maar ik ben er gelukkig overheen.. sterkte!! | |
| _onzeker_: | Dinsdag, juni 27, 2006 22:21 |
| Heel mooi geschreven! Probeer te stoppen met snijden, en laat je masker vallen. misschien kunnen de mensen om je heen je wel een beetje helplem?!?!?! Veel liefss |
|
| rotte*appel: | Dinsdag, juni 27, 2006 21:51 |
| heel herkenbaar ik liijd ook aan dat gevoel heb je zin om er over te praten mail me dan maar veel lief en sterkte mandy | |
Over dit gedicht
| Auteur: cisca | 
|
|
| Gecontroleerd door: Marina | ||
| Gepubliceerd op: 27 juni 2006 | ||
| Thema's: | ||