druifde in mijn wijn
druifde in mijn wijn
je druifde
in mijn wijn
voelde schraalheid
op mijn lippen
wat in groen begon
moest rijpen in
de hete zon
ik wist je achter
het centraal massief
de kale bergen
na de imposante
bariérre leveren
nu eindelijk de
beste Corbiére
jij weet van overleven
de kale rots
kon jou de kalk geven
die je nodig had
de scherpte van
karaktervast en alcohol
die daarvoor nodig was
het tikkeltje venijn
dat oprispt in de nasmaak
mag er zijn jij hebt
seizoenen teruggegeven
waarin de mens niet meer
kon leven in eenzaam kaatst
Lanquedoc haar eigen pijn
wil melker
24/07/2006
24/07/2006
Reacties op dit gedicht
| provisorisch: | Woensdag, juli 26, 2006 17:35 |
| Als een slok die eerst wat in je mond rondtast, om langzaam al zijn smaak prijs te geven: je doet het weer, Wil :) | |
| Cornelia.dvw: | Maandag, juli 24, 2006 20:30 |
| ik heb geen snars verstand van wijn. maar volgens mij moet deze wijn nog even rijpen dan zal die veel rijper smaken.. groetjes van de ondeskundige wijnkenner, Cornelia |
|
| Laurens Windig: | Maandag, juli 24, 2006 13:37 |
| Je hebt weer een juweeltje gemaakt! | |
| Klaes: | Maandag, juli 24, 2006 07:31 |
| een ware beeldende pracht groet/klaes |
|
| hiljaa: | Maandag, juli 24, 2006 07:27 |
| daar drink ik een wijntje op! knuflefis--hiljaa-- |
|
| wil melker: | Maandag, juli 24, 2006 07:24 |
de laatste strofe wordt: het tikkeltje venijn dat oprispt in de nasmaak mag er zijn jij hebt seizoenen teruggegeven waarin de mens niet meer kon leven in eenzaamzijn kaatst Lanquedoc haar eigen pijn met dank.. wil melker |
|
| H.J.: | Maandag, juli 24, 2006 07:17 |
| fraai stuk poëzie Wil met een stevige afdronk. Fijne dag H.J. |
|
| sunset: | Maandag, juli 24, 2006 07:02 |
| Zwijgende eerbied voor prachtige poëzie. Mooi man. Liefs en mijn genegenheid, sunset |
|
Over dit gedicht
| Auteur: wil melker |  
|
|
| Gecontroleerd door: Sunflower | ||
| Gepubliceerd op: 24 juli 2006 | ||
| Thema's: | ||