die nacht
herinner je die nacht
je kuste me zo zacht
je fluisterde dingen in mijn oor
waardoor ik mijn remmingen verloor
je zei: ik hou van jou
en dat je altijd bij mij blijven zou
dat je niet weet wat je zonder mij moet
en hoeveel verdriet een dag zonder mij jou doet
maar nu kijk ik om me heen
ik besef dat je niks had gemeend
dat het alleen bij woorden zou blijven
en de eenzaamheid is er om het me in te wrijven
je kuste me zo zacht
je fluisterde dingen in mijn oor
waardoor ik mijn remmingen verloor
je zei: ik hou van jou
en dat je altijd bij mij blijven zou
dat je niet weet wat je zonder mij moet
en hoeveel verdriet een dag zonder mij jou doet
maar nu kijk ik om me heen
ik besef dat je niks had gemeend
dat het alleen bij woorden zou blijven
en de eenzaamheid is er om het me in te wrijven
Reacties op dit gedicht
| melk: | Maandag, juli 24, 2006 14:52 |
| wow.. k lees um met tranen in me ogen... heb net ut zelfde mee gemaakt... schitterend verwoord!! |
|
| Dirk Hermans: | Maandag, juli 24, 2006 14:08 |
| moedig verwoord | |
| sunset: | Maandag, juli 24, 2006 14:01 |
| Zo eenzaam verdrietig ontgoocheld. Liefs en knuf, sunset |
|
Over dit gedicht
| Auteur: josmany | 
|
|
| Gecontroleerd door: Anastacia | ||
| Gepubliceerd op: 24 juli 2006 | ||
| Thema's: | ||