tranen die nu weer zijn gekomen
Ik wil zo graag vechten,
zo graag gelukkig worden en zijn.
Er zijn zoveel lieve mensen om me heen,
die laten me niet alleen.
Het zijn mensen die ik heb leren kennen,
nee, geen mensen van me omgeving.
Ze doen zoveel voor me keer op keer,
en dan komen de tranen ook weer.
Waarom doen ze het nou,
het is niet eens dat ik van mezelf hou.
Steeds maar vallen,
steeds die diepe dallen.
Ik wil zo graag verder gaan,
maar soms denk ik, ik kan het gewoon niet aan.
Hoe graag ik de nacht ook goed wil door komen,
durf ik gewoon amper naar bed toe om te dromen.
Bang voor nacht merrie's weer,
steeds die beelden keer op keer.
Ik weet ik ben nu aan het zeuren,
dat kan niet er zijn duizende mensen die erger treuren.
Ik zou blij moeten zijn met de mensen om me heen,
want ik ben daadwerkelijk niet alleen.
Maar waarom lukt het me niet,
waarom steeds die pijn en verdriet.
Ik moet en wil genieten van de dag,
lekker kunnen genieten met een echte lach.
Gewoon doorgaan net of er niks is gebeurt,
gewoon doorgaan met waar ik was gebleven.
Ja, en dat is wat ik zo mis,
gewoon werken mensen in me omgeving om me heen.
Ja, mis gewoon die tijd,
nu zit ik met mezelf zo in de strijd.
Reacties op dit gedicht
| Aquarel: | Dinsdag, juli 25, 2006 15:42 |
| Ook het even loslaten, nu er vakantie is van therapie, is eigenlijk een moeilijke opgave. Probeer het, kom op krachten om later daar weer verder te bespreken. Liefs, Aquarel |
|
| Jasa: | Dinsdag, juli 25, 2006 13:58 |
| Je mag niet blijven stil staan bij het verleden. Je moet vooruit gaan, enkel dan kun je terug weer genieten van de geneugten des levens. Veel praten of schrijven (dat lucht op)en niet al teveel piekeren. Ik weet dat dit gemakkelijk is gezegd dan gedaan, maar toch es proberen. Veel geluk !!! |
|
| elze: | Dinsdag, juli 25, 2006 13:20 |
| ga es lekker ff hardop vloeken, misschien hervind jij je zelf dan weer succes lief klein treurend tulpje |
|
| Anneke van Dijk-Ploeg: | Dinsdag, juli 25, 2006 08:29 |
| uiteraard is er veel gebeurd in je verleden, maar het is jouw manier van denken over dit verleden, dat alle spanningen veroorzaakt.. liefs, namasté, Anneke |
|
| sunset: | Dinsdag, juli 25, 2006 07:43 |
| Ik heb aan mijn reactie onder het andere gedicht eigenlijk niets toe te voegen anders dan dat je niet mag, moet verwachten dat anderen de problemen oplossen voor en in jezelf. Dat moet je uiteindelijk zelf doen. Anderen zijn alleen behulpzaam in steunend aanreiken van een luisterend oor, genegenheid enz. En aan dat zelf keihard werken aan en voor jezelf, daar ben je, in mijn ogen, iets te gemakzuchtig in. Liefs en knuf, sunset |
|
Over dit gedicht
| Auteur: tulpje | 
|
|
| Gecontroleerd door: maria | ||
| Gepubliceerd op: 25 juli 2006 | ||
| Thema's: | ||