Ingesnoerd
Ooit heeft ze een jas aangedaan -
met dertig knopen op een rij –
ze heeft hem nooit meer uitgetrokken
hij is haar tweede huid, rond haar
gewikkeld als een deken, een stof
die aan haar lippen is genaaid
met duizend steken is hij nog niet
los te krijgen, die zwarte jas of is
hij groen, ze kan nooit zeggen
hoe haar huid kleurt als ze gaat –
zij de vulling van haar jas –
naar de overkant, ze verdrinkt er bijna in.
Reacties op dit gedicht
| Mathilde: | Zondag, juli 30, 2006 21:34 |
haast tastbaar, dit beeld. om voorzichtig van te genieten. |
|
| Bengelmans: | Zondag, juli 30, 2006 09:08 |
| Als lid van de organisatie van gedichtenstrijd wil ik je graag uitnodigen voor de derde editie van Gedichtenstrijd. Heb je hierin interesse? Mail dan naar gedichtenstrijd@hotmail.com Groetjes, Bengelmans & Monique de Boer Gedichtenstrijd Organisatie |
|
| sunset: | Zondag, juli 30, 2006 08:22 |
| Wat een rakend voelbaar eenzaam-droef verlangen verwoord jij hier. Liefs en mijn omarmende genegenheid, sunset |
|
| Skydancer: | Zondag, juli 30, 2006 02:03 |
| Benauwd beeld heb je neergezet. Geweldig beschreven. | |
| Innerchild: | Zondag, juli 30, 2006 00:04 |
| Wat heb ik dit graag gelezen ... Schitterend ! Gegroet, Innerchild |
|
Over dit gedicht
| Auteur: Hannepon | 
|
|
| Gecontroleerd door: Innerchild | ||
| Gepubliceerd op: 30 juli 2006 | ||
| Thema's: | ||