Wegrijdende trein
Ben jij nog dichtbij me
wanneer eb in vloed verdwijnt
de dijken worden verzwaard
en we tellend de dagen afgaan
Ik voel je liefde in me ademen
als een wind die blaast over het land
onze namen in het water schrijft
die stroomt over akker en zand
Ouderdom stierf in rimpels
jij die mij liet zien wie ik was
een belangrijk iemand die zijn
geboorte amper had erkend
Troost voelde ik
ook nu je weg was
de trein reed verdween uit het zicht
jouw naam op het raam
Was het laatste dat zichtbaar was
Reacties op dit gedicht
| sunset: | Dinsdag, augustus 01, 2006 13:31 |
| Beeldende verwoording van afscheid en eenzaam verlangen. Liefs, sunset |
|
| because: | Dinsdag, augustus 01, 2006 10:32 |
| Heel mooi en beeldend verwoord. Rakend! Liefs en xxx because |
|
| hiljaa: | Dinsdag, augustus 01, 2006 07:32 |
| rakend mooi! knufliefs--hiljaa-- |
|
| secunde: | Dinsdag, augustus 01, 2006 00:50 |
| mooi sfeervol gedicht secunde |
|
| dagdromertje: | Dinsdag, augustus 01, 2006 00:05 |
| Eén woord: pakkend! | |
Over dit gedicht
| Auteur: wijnand. |  
|
|
| Gecontroleerd door: Sheena | ||
| Gepubliceerd op: 01 augustus 2006 | ||
| Thema's: | ||