alleen in mijn pijn
Ik heb mezelf steeds moeten dragen over
Scherven van verleden
Steeds moeten oprapen
Na elke val in het ijskoude water
Waar was je toen ik je nodig had
In bliksem en vuur zat ik soms gevangen
Verkoold in verdriet
Geen houden aan een vriendenhand
Helemaal niets tussen al dat geweld
Waar bleef je toch
Scherven van verleden
Steeds moeten oprapen
Na elke val in het ijskoude water
Waar was je toen ik je nodig had
In bliksem en vuur zat ik soms gevangen
Verkoold in verdriet
Geen houden aan een vriendenhand
Helemaal niets tussen al dat geweld
Waar bleef je toch
Reacties op dit gedicht
| M.eiske: | Dinsdag, augustus 21, 2007 18:49 |
| Wauw. Mooi geschreven, prachtig verwoord. Ik kan mezelf er in vinden. Sterkte, en blijf sterk! |
|
| Bitanem: | Zondag, januari 20, 2002 13:25 |
| In nood ken je je ware vrienden zeggen ze toch... Denk er maar eens over na, jouw vrienden zijn jouw niet waard... Jijzelf verdient friends die er voor je zijn, hun hart openstellen.. Vrienden die je een schouder geven om op te huilen... Kiss Bitanem |
|
Over dit gedicht
| Auteur: BlackBecks | 
|
|
| Gecontroleerd door: | ||
| Gepubliceerd op: 20 december 2001 | ||
| Thema's: | ||