Ons twee.
De wolken komen en gaan,
koude wind blaast in mijn aangezicht.
De zon verdwijnt achter een zwarte regenwolk,
het doet me denken aan ons twee.
Ik zou ook achter jou verdwijnen,
want bij jou,
kan ik mezelf niet zijn.
Ik zie jou erg graag,
maar ik ben gewoon bang,
dat je me helemaal leert kennen.
En dat houd me tegen.
Zoals die ene zwarte regenwolk,
die de zon tegenhoudt om door te schijnen.
Zo ben ik bang,
om uit te stralen.
koude wind blaast in mijn aangezicht.
De zon verdwijnt achter een zwarte regenwolk,
het doet me denken aan ons twee.
Ik zou ook achter jou verdwijnen,
want bij jou,
kan ik mezelf niet zijn.
Ik zie jou erg graag,
maar ik ben gewoon bang,
dat je me helemaal leert kennen.
En dat houd me tegen.
Zoals die ene zwarte regenwolk,
die de zon tegenhoudt om door te schijnen.
Zo ben ik bang,
om uit te stralen.
Reacties op dit gedicht
| El Caballero: | Zondag, december 23, 2001 17:32 |
| Zonde dat het zo moest lopen, een bekende emotie en goed geformuleerde emotie. | |
| Evi: | Zaterdag, december 22, 2001 18:40 |
| mooi gedicht! k zie er mezelf veel in terug. -xxx- en veel liefs Evi | |
| Bo: | Zaterdag, december 22, 2001 17:37 |
| Best wel mooi geformuleerd, al zou ik een ander woord voor 'aangezicht' zoeken. xxx |
|
| incognito: | Zaterdag, december 22, 2001 17:20 |
| mooi hoor tess | |
| Tess: | Zaterdag, december 22, 2001 16:44 |
| Zouden julie alstublieft willen schrijven wat jullie er van vinden?dank u!Liefs Tess |
|
Over dit gedicht
| Auteur: Tess | 
|
|
| Gecontroleerd door: | ||
| Gepubliceerd op: 22 december 2001 | ||
| Thema's: | ||