En daar verdronken
Een traan baande zijn weg over zachte huid,
liet een deel van zijn ballast achter in de kromming van haar hals,
glinster achterlatend als van een slakkenspoor,
zijn vergrotende werking haar schoonheid verdubbelend.
Uiteindelijk zich aan die dodenval gewaagd,
eindeloos vallend met uitzicht op neven,
maar daar aangekomen slechts eentje van velen,
in haar eindeloze tranenzee.
Reacties op dit gedicht
| switi lobi: | Vrijdag, augustus 25, 2006 20:08 |
| Echt verdriet..... goed gedaan hoor. Liefsliefs, switi lobi |
|
| NykStorm: | Vrijdag, augustus 25, 2006 19:22 |
| Mooi. Ja, heel mooi. | |
Over dit gedicht
| Auteur: Islanzadí | 
|
|
| Gecontroleerd door: Sheena | ||
| Gepubliceerd op: 25 augustus 2006 | ||
| Thema's: | ||