Handval

De radslag had zijn rondte gedraaid – vallend op het beton
daar naast het gras. Handen velgescheurd, en ik liep door.
Vliegangst, waterval, hoor mij hier – de verwarring praat,
ik luister en geloof. In jouw verhalen zag ik de spot, liefste,
was het nodig? Was het nodig mij te laten voor wat ik ben.
Geen slangenmens, geen dunste vrouw. Pierrot op haar best.
De tranen voorgetekend en de lach als immer al verdwenen.

Geschreven door

Quando

Reacties op dit gedicht

Quando vindt het leuk als je reageert op dit gedicht Nog geen account bij Gedichten-Freaks? Vul hieronder je gegevens in om te registreren en laat gelijk een reactie achter.
Je schrijversnaam
Wachtwoord
wachtwoord nogmaals
E-mailadres

sunniemo:	Zondag, september 03, 2006 13:31
krachtig & mooi!! lieve knuffel

switi lobi:	Zondag, september 03, 2006 12:23
Ondanks het thema zo mooi geschreven.......knap hoor! Liefsliefs, switi lobi

Over dit gedicht

Auteur: Quando
Gecontroleerd door: Innerchild
Gepubliceerd op: 03 september 2006
Thema's: [Eenzaamheid]