Mensen begrepen me niet..
Ik heb verdriet
Verdriet dat niemand ziet
Van buiten lijk ik blij
Maar van binnen voel ik me niet fijn
Mensen begrijpen mij niet
Maar ineens kwam er een jongen en
die dook op in het niets
Hij begreep mij met alle woorden
Hij toonde respect en
Door hem wist is dat ik erbij hoorde
Ik voel bij hem een soort liefde aan
Bij hem voel ik me fijn
En bij hem kan ik me laten gaan
Door hem is nu ook mijn pijn verzacht
Ik leef nu verder met een lach
Ik ben hem dankbaar voor altijd
En hij moet weten
Dat zelfs de dood ons niet scheid
Reacties op dit gedicht
| °Black TearS°: | Woensdag, september 06, 2006 16:50 |
| ben blij voor je! laat dit nog lang dure ;) xx |
|
| Romo: | Dinsdag, september 05, 2006 20:11 |
| Super gedicht, echt petje af! Xx |
|
| Sjoys: | Dinsdag, september 05, 2006 17:02 |
| Wauw, een heel mooi gedicht. En ook heel erg herkenbaar voor mij! xxx |
|
Over dit gedicht
| Auteur: **..Angell..** | 
|
|
| Gecontroleerd door: Anastacia | ||
| Gepubliceerd op: 05 september 2006 | ||
| Thema's: | ||