De zilvergrijze dood
de zilvergrijze dood
ze floten schaterend de ondertoon
als boventonen klonken luid de
witgestreepten in hun blauwe luchten
Schiphol deed geen reet
aan al die laatste zuchten toen
de Boeiing ze aan flarden sneed
aan al die laatste zuchten toen
de Boeiing ze aan flarden sneed
ze wolkten dansend langs de hemel
vlaagden zwevend zwart in gras en kwetterden
steeds luider in het dimmen van het gas
vlaagden zwevend zwart in gras en kwetterden
steeds luider in het dimmen van het gas
hun vrienden stonden zachtjes brommend
de grote vleugels licht beijsd hun dood
te hijgen aan het einde van de reis
de grote vleugels licht beijsd hun dood
te hijgen aan het einde van de reis
wil melker
05/09/2006
05/09/2006
Reacties op dit gedicht
| arie: | Dinsdag, september 05, 2006 20:12 |
| Je zou het een "lijn-vluchten" kunnen noemen maar vluchten kan helaas niet meer... liefs, arie |
|
| switi lobi: | Dinsdag, september 05, 2006 19:29 |
| Ah...práchtig Wil! Dikke kus, liefsliefs....switi lobi |
|
| Dirk Hermans: | Dinsdag, september 05, 2006 18:17 |
| goed in woorden neergezet groetjes Dirk |
|
Over dit gedicht
| Auteur: wil melker |  
|
|
| Gecontroleerd door: Anastacia | ||
| Gepubliceerd op: 05 september 2006 | ||
| Thema's: | ||