Alleen
Ik voel me zo alleen
en toch zijn er veel mensen om me heen.
Ik durf het tegen niemand zeggen,
ben bang dat ik het dan uit moet leggen.
Waarom weet ik zelf niet,
maar het doet me wel veel verdriet.
Dit gevoel alleen al
duwt me in een heel diep dal.
Kom ik er ooit nog uit,
of ziet zo de rest van m’n leven eruit?
en toch zijn er veel mensen om me heen.
Ik durf het tegen niemand zeggen,
ben bang dat ik het dan uit moet leggen.
Waarom weet ik zelf niet,
maar het doet me wel veel verdriet.
Dit gevoel alleen al
duwt me in een heel diep dal.
Kom ik er ooit nog uit,
of ziet zo de rest van m’n leven eruit?
Reacties op dit gedicht
| Ton Rijkers: | Donderdag, december 27, 2001 18:01 |
| Beste Nathalie, Waar we kunnen, willen we je proberen een beetje blijer te maken. Ik heb ook een periode gehad dat ik niet echt blij was.Het voordeel daarvan is dat ik gevoelens op dat gebied bij anderen heel goed kan begrijpen. Een tweede voordeel is het feit dat zo'n periode,zoals nu bij jou, vaak heel veel mooie gedichten oplevert. Groetjes, Ton Rijkers |
|
| Albrecht Paul: | Donderdag, december 27, 2001 15:50 |
| Nee, zo ziet de rest van je leven er niet uit. Er zijn geen dalen zonder bergen, dus zoek naar de overzijde van het dal. Ook al moet je daarvoor nog wat dieper. Veel moed! |
|
Over dit gedicht
| Auteur: Nathalie | 
|
|
| Gecontroleerd door: | ||
| Gepubliceerd op: 27 december 2001 | ||
| Thema's: | ||