zonder jou
Overal zijn mensen.
Maar jij loopt er niet bij.
Het enige wat ik zie, is onbekend.
De eenzaam heid heeft bezit.
Bezit van mij genomen.
Ik moet weer verder leven.
alleen en zonder jou.
Maar de pijn is hoost ondragelijk.
Zoals zij op mijn schouders leunt.
Haar nagels in mij vlees gedrukt.
Zo klampt zij zich aan mij vast.
Ik word gek, de pijn moet weg.
Dus ik neem een sprong.
Het is over, ben vrij.
En ben weer terug bij jou.
Maar jij loopt er niet bij.
Het enige wat ik zie, is onbekend.
De eenzaam heid heeft bezit.
Bezit van mij genomen.
Ik moet weer verder leven.
alleen en zonder jou.
Maar de pijn is hoost ondragelijk.
Zoals zij op mijn schouders leunt.
Haar nagels in mij vlees gedrukt.
Zo klampt zij zich aan mij vast.
Ik word gek, de pijn moet weg.
Dus ik neem een sprong.
Het is over, ben vrij.
En ben weer terug bij jou.
Reacties op dit gedicht
| horse_lover : | Maandag, oktober 02, 2006 20:12 |
| dit is echt heel mooi sta met de tranen in me ogen meisie echt top kus en hvj | |
Over dit gedicht
| Auteur: Gabriël | 
|
|
| Gecontroleerd door: christina | ||
| Gepubliceerd op: 28 september 2006 | ||
| Thema's: | ||