traan
dag traan,ik laat je even gaan,
het maakt dat ik straks weer
door kan gaan.
het voelt goed als je merkt
wat die traan verschuilt,
als je even bent uitgehuild.
je voelt je opeens een beetje
verlicht van de zwaarte en de
kracht van die ook zo
grote vracht.
ik sleur het met me mee,het
zit in mijn kamertje waarop
staat prive.
tot die wordt geopend en er
niet meer wordt gerend,word
je even rustig voor de
volle 100 procent.
het maakt dat ik straks weer
door kan gaan.
het voelt goed als je merkt
wat die traan verschuilt,
als je even bent uitgehuild.
je voelt je opeens een beetje
verlicht van de zwaarte en de
kracht van die ook zo
grote vracht.
ik sleur het met me mee,het
zit in mijn kamertje waarop
staat prive.
tot die wordt geopend en er
niet meer wordt gerend,word
je even rustig voor de
volle 100 procent.
Reacties op dit gedicht
| Ton Rijkers: | Woensdag, januari 02, 2002 10:04 |
| Hallo Dominique, Momenten van stilte waarin je even je verdriet de vrije loop kan geven. Erg mooi! Groetjes, Ton Rijkers |
|
| vangheluwe linda: | Dinsdag, januari 01, 2002 21:45 |
| laat je tranen maar gaan,en voor mij hoeft het niet prive. liefs linda |
|
Over dit gedicht
| Auteur: Dominique | 
|
|
| Gecontroleerd door: | ||
| Gepubliceerd op: 01 januari 2002 | ||
| Thema's: | ||