De zon verdwijt, donkere wolken komen.
Was de wereld maar anders, zoals in m'n dromen.
Niemand die écht om me geeft,
niemand die merk dat ik leef.
Zo als nu in een hoekje gedreven,
zo kan ik toch niet blijven leven.
Zoveel angt en pijn,
maar vooral bang om mezelf te zijn.

Niemand om mee te praten,
in m'n eigen gedachten achtergelaten.
Me zo alleen voelen met zoveel mensen om me heen,
zou iemand ooit begrijpen hoe ik me voel,
zo machteloos.. een leven zonder doel.

Zo wil ik niet meer verder leven,
telkens voor m'n eigen angsten beven.
Er niet meer willen zijn,
niet om dood te willen,
maar om niet meer te willen leven.
Het schiet me veel te hoog in m'n bol,
ik zou er een eind aan kunnen maken..
maar ik hou vol