Opgevreten ...
Eenzaamheid en verdriet
vreet mij op vanbinnen.
Ik kan ook met geen mogelijkheid
een levensdoel verzinnen.
Alles lijkt even dom en zinloos
en wordt direkt weer afgekeurd.
Zodoende dat er nu al wekenlang
vrijwel niets meer is gebeurd.
De dagen zijn leeg en lang,
maar ik kan mij niet meer motiveren
om de weinige kracht die ik heb
nog érgens in te investeren.
Zo zit ik dag in dag uit te wachten
(ja, ik weet, dat is verkeerd)
en vraag mij wanhopig af
hoe lang het nog duurt voor ik ben verteerd!?!
vreet mij op vanbinnen.
Ik kan ook met geen mogelijkheid
een levensdoel verzinnen.
Alles lijkt even dom en zinloos
en wordt direkt weer afgekeurd.
Zodoende dat er nu al wekenlang
vrijwel niets meer is gebeurd.
De dagen zijn leeg en lang,
maar ik kan mij niet meer motiveren
om de weinige kracht die ik heb
nog érgens in te investeren.
Zo zit ik dag in dag uit te wachten
(ja, ik weet, dat is verkeerd)
en vraag mij wanhopig af
hoe lang het nog duurt voor ik ben verteerd!?!
Reacties op dit gedicht
| lonely 1: | Zaterdag, oktober 28, 2006 01:01 |
| probeer jezelf toch te verplichten om iets te gaan doen en volg mss de raad van niniki op, je hebt echt hulp nodig. liefs en een troostende knuffel, lonely 1 |
|
| Niniki: | Zaterdag, oktober 28, 2006 00:54 |
| Dit klinkt niet zo best hoor. Gan naar de huisarts en vraag eventueel doorverwijzing! Sterkte. Knuffie |
|
Over dit gedicht
| Auteur: Berin | 
|
|
| Gecontroleerd door: maria | ||
| Gepubliceerd op: 28 oktober 2006 | ||
| Thema's: | ||