In duizendeneen levens..IV
In duizendeneen levens... IV
Soms denk ik wel eens aan de dagen,
Die ik nu voorbij heb zien gaan,
Of aan de kleren die ik al heb gedragen,
Of het zicht van de maan.
En dan zit ik op een heuvel,
Te zuchtten en te dromen,
Over alles wat eigenlijk onmogelijk is,
En over wat er nog moet komen.
En al kijk ik zo om me heen,
Dan beginnen mijn tranen te vloeien,
Want ik ben nu alleen,
Maar er zijn geen woorden voor om er bij te knoeien.
Maar dan op een dag,
Zijn daar al mijn vrienden,
Zijn daar al mijn vrienden,
Al mijn vrienden om me heen,
Want tja op deze wereld,
Ben je eenmaal niet alleen.
Reacties op dit gedicht
| Manjula: | Donderdag, december 07, 2006 20:43 |
| mOOI EN LEUK GESCHREVEN OOK MET DAT DKGESRUKTE ALS AANVULLENDE ERBIJ, NET ALS BIJ DEEL 3 Ramon |
|
| rovago: | Woensdag, november 01, 2006 17:57 |
| Gewoon prachtig Groetjes. Rovago. |
|
| Windwhisper: | Dinsdag, oktober 31, 2006 11:02 |
| zo vol vertrouwen en terugkijkend...sweet memories , ook wat verdriet, ik vind dit een pareltje hoor en heb het graag gelezen liefs Cobie |
|
Over dit gedicht
| Auteur: Fantasy |  
|
|
| Gecontroleerd door: Innerchild | ||
| Gepubliceerd op: 31 oktober 2006 | ||
| Thema's: | ||