Strijd
Voor altijd
zittend in je hoofd
niet te begrijpen
totdat het vuur is gedoofd
Het vuur binnenin mij
samen met de sterren zo fel
van buiten een en al zon
maar binnenin een ware hel
De hel die van buitenaf
onopgemerkt blijft
een nietszeggende magische bol
die onthult wanneer je erover wrijft
Wrijvend met een zachte hand
strelend over een sinaasappelhuid
rillend verlangen
onder het genot van een broodje en beschuit
Beschuit met muisjes
vanwege de net geboren meid
de meid binnenin mij
barstens vol van verliefdheid
Verliefdheid voor jou
nog een tikkeltje verlegen misschien
wetend dat het fout is
maar het niet willen zien
Zien door je ogen
je ogen zo helder en blauw
ik mis genegenheid
genegenheid wat ik dacht te vinden bij jou..
Reacties op dit gedicht
| rovago: | Zondag, november 12, 2006 07:18 |
| Ach, hoe droevig. Groetjes. Den bompa. |
|
| Windwhisper: | Woensdag, november 08, 2006 16:25 |
| intens droevig dit ....stilwordend gelezen. knuffel Cobie |
|
Over dit gedicht
| Auteur: Joyce- | 
|
|
| Gecontroleerd door: maria | ||
| Gepubliceerd op: 08 november 2006 | ||
| Thema's: | ||