Nachtrit
Hij lachtte zijn lach naar mij
en zij wist het
het was de laatste keer
we voelen het allemaal
missen in ons leven
en komen nooit meer
Niet meer dan
een eenzame stoel
terwijl jij op die ander zit
niet veel meer dan
nog een dovend licht
tijdens deze lange nachtrit
Ik dans naar jou toe
en gebaar
vind mezelf hier heel alleen
ze bouwen miljoenen huizen
maar de mijne mist juist
net die ene steen
Niet meer dan
nog een zielig lied
waar geen klank meer in zit
niet veel meer dan
nog een dovend licht
tijdens deze lange nachtrit
Reacties op dit gedicht
| Hilly N: | Zaterdag, november 11, 2006 08:19 |
| Met brok in de keel gelezen, zo droevig mooi geschreven. Groet van Hilly |
|
| lommert: | Vrijdag, november 10, 2006 15:52 |
| heftig gedicht...zo intens droevig...maar zo mooi neergezet stevige groet van mij willem |
|
| mariette schepenaar: | Vrijdag, november 10, 2006 14:21 |
| ai, juist die lege stoel, het doet veel dingen bovenkomen bij mij. liefs, Moeke Janny. (zit bij mijn dochter, vandaar) |
|
| sunset: | Vrijdag, november 10, 2006 11:52 |
| Stilmakend, voelbaar overbrengend. Liefs en mijn meelevende genegenheid, sunset |
|
| Niniki: | Vrijdag, november 10, 2006 11:48 |
| kippenvel........het is zo voelbaar.... Sterkte. Knuffie |
|
| kerima ellouise: | Vrijdag, november 10, 2006 11:29 |
| hoe droef en meesleurend in gevoel, erg mooi geschreven ! liefs kerima ellouise |
|
| Quadesh: | Vrijdag, november 10, 2006 11:12 |
| mooi erg triest. liefs Q | |
| switi lobi: | Vrijdag, november 10, 2006 11:01 |
| Pffff...ze liepen al over m''n wangen...maar nu helemaal; de tweede strofe deed het ''em bij mij. Prachtig Gert. Warme omarmende knuffels, liefsliefs, switi lobi |
|
Over dit gedicht
| Auteur: Gert | 
|
|
| Gecontroleerd door: Anastacia | ||
| Gepubliceerd op: 10 november 2006 | ||
| Thema's: | ||