Stank als dank
Ik weet nog goed.
Dat je zij.
Dat je niet meer tegen me zou liegen.
En dat ik je gewoon moest vertrouwen.
Dat je was veranderd.
En dat je van je fouten had geleerd.
Maar hoe kon ik nou zo dom zijn.
Omdat allemaal te geloven.
Om te geloven dat jij was veranderd.
Hoe kon ik jou vertrouwen.
Jou mijn diepste geheimen vertellen.
Je hebt me zwart gemaakt.
Als de ik weet niet wat.
Is dat me dank.
Na dat ik je met van alles geholpen heb.
Is dat de vrienschap die wij hadden.
Vol leugens.
Ik dacht echt dat je was veranderd.
Maar ik had het fout.
Hoe kon ik dit nou geloven..
Reacties op dit gedicht
| sunset: | Zondag, november 12, 2006 11:23 |
| Voelbaar jouw droeve teleurstelling. Liefs en knuf, sunset |
|
| MayadeBij*: | Zondag, november 12, 2006 11:18 |
| Weet je waarom mensen dat doen? Uit eigen onzekerheid en onvermogen.. ;) kus. | |
Over dit gedicht
| Auteur: Palestijn | 
|
|
| Gecontroleerd door: Innerchild | ||
| Gepubliceerd op: 12 november 2006 | ||
| Thema's: | ||