Naamloos
Je voelt het glippen
Door je vingers, en je weet niet
Was jij het, ken ik jou
Waarom het gebeurt
En waar je bent en
Heb ik dit al eens gezegd
Dat er chaos is, dat
De wereld draait, doldraait
Van zijn as gestoten en
Uit evenwicht en waar de grond
Is, wie waar staat, wat
Is mijn positie en jouw
En hoe verhouden we ons
Nu jij weg bent en ik verlies
En niet meer helemaal ben
Was de tijd te kort – te lang
Zweeft de ruimte en tranen
En misschien heb ik dat al
Gezegd of gezwegen of ooit
Een woord dat niet bestaat
En maak je geen deel uit – nee,
Niet meer – van deze wereld
Wie zweeft, jij – ik – wij –wie dan?
Is er iemand die eerlijk regels
Maakt en uitvoert wat de regel
Zonder te verkleuren en kleur te
Bekennen, tussen welke regel
Val jij nu – vallen wij?
*
Reacties op dit gedicht
| °Black TearS°: | Zondag, december 17, 2006 11:31 |
| *stilte* prachtig meisj! -x- |
|
| zeesce: | Woensdag, november 22, 2006 20:31 |
| heel erg rakend gedicht... mijn deur staat altijd open wanneer ge steun nodig hebt, een luisterend oor of gewoon wat gedachten verzetten. knuffel, ik |
|
| Sjoys: | Maandag, november 20, 2006 20:11 |
| Heel erg mooi verwoord. In stilte gelezen. |
|
Over dit gedicht
| Auteur: justme | 
|
|
| Gecontroleerd door: Marina | ||
| Gepubliceerd op: 20 november 2006 | ||
| Thema's: | ||