Verradelijk
Zoals ik het zie...
Verradelijk...
Als een sneeuwbui in de zomer...
Verradelijk...
Als een zandloper in de woestijn...
Je draagt een masker,
Dat je nooit afzet...
Je draagt een masker,
Dat je nooit vergeet...
Een slang, die zn zwakke plek verbergt,
Een slang, zo verradelijk...
Jij ziet niets...
Jij ziet niemand...
Jij ziet alleen...
Het Duister
Ik voel me te veel als ik bij je ben...
Het is jij, en je masker...
Verradelijk...
Als een sneeuwbui in de zomer...
Verradelijk...
Als een zandloper in de woestijn...
Je draagt een masker,
Dat je nooit afzet...
Je draagt een masker,
Dat je nooit vergeet...
Een slang, die zn zwakke plek verbergt,
Een slang, zo verradelijk...
Jij ziet niets...
Jij ziet niemand...
Jij ziet alleen...
Het Duister
Ik voel me te veel als ik bij je ben...
Het is jij, en je masker...
Reacties op dit gedicht
| bijouken: | Dinsdag, november 21, 2006 21:07 |
| Speel maar verder verraderlijk beest. My shadow moet eruit. |
|
Over dit gedicht
| Auteur: Juut....* | 
|
|
| Gecontroleerd door: michris | ||
| Gepubliceerd op: 21 november 2006 | ||
| Thema's: | ||