Tastend in het duister,
Niet wetend wat mij raakt,
Zet ik mijn tocht verder in het duister,
Voor langere tijd ging deze reis goed,
Ben zelfs in het licht geweest,
Tot het punt kwam dat de duister weer begon.
Ineens zowaar het goed ging raakte iets mij,
Niet wetende wat het was liep ik verder,
Tranen schoten in mijn ogen,
Diep denkend wist ik ineens wat het was,
Verlaten in het duister, geen enkel licht om mij heen,
Tast ik verder, Verdrietig maar hoop vol.
Hoe plotseling ik de duister betrat , stapte ik er weer uit.
Een licht punt vond mij, steunde mij deze hele weg.
Mijn verdriet werd minder, mijn pijn nam af.
Diep denkend dacht ik weer aan het gene wat mij raakte,
Nu het duister mij verlaten heeft , wist ik wat het was.
eenzaamheid.
joany