Soms kan ik het echt niet meer aan
En verlang ik zo naar de dood
Dan wenste ik dat ik nooit geboren was
Het enige waar ik dan nog aan kan denken is…
…Doodgaan

Ik heb al vaak plannen gemaakt
Om mijn leven te beëindigen
Om mezelf van het leven te beroven

Maar die plannen zijn nooit doorgegaan
Altijd kwam er wel iets tussen
Of voelde ik me opeens niet meer zo slecht
En vond ik het niet meer nodig
Om suïcide te begaan

Maar dat slechte en depressieve gevoel bleef niet weg
Iedere keer was het daar weer
Een tweetal daagjes ging het goed
Een dag nadien kromp ik weer ineen van de zeer

Tot ik op een dag
Een doosje pillen vond
In mijn binnenste ontstond een lach
Want dit zou het moment zijn
Waar ik zo naar heb verlangd
De gelukkigste dag van mijn leven
Zou ik nog in minder dag een uur kunnen beleven

Het waren er maar twaalf
Maar het was het proberen waard
Heb ze onmiddellijk ingenomen
En heb vol spanning gewacht
Op het moment van mijn dromen

Maar het mocht niet zijn
Die verdomde pillen werkten niet
Het was de grootste teleurstelling van mijn leven
Ik wilde dit allemaal zo graag opgeven


(14/10/06)