Eenzaamheid
Zo nu en dan voel ik me eenzaam,
Duizenden lichamen om je heen,
Maar toch voel je je zo alleen.
Dat gevoel is niet zo aangenaam.
Je voelt de liefde langs je heen gaan,
In de liefde geloof je niet,
En voorzichtig ontsnapt er een traan,
Totdat er iemand is die je troost biedt.
Een schouder om op uit te huilen,
Om al je tranen te laten gaan,
Iemand om achter te schuilen,
En dan besef je ineens dat de liefde doet bestaan.
Duizenden lichamen om je heen,
Maar toch voel je je zo alleen.
Dat gevoel is niet zo aangenaam.
Je voelt de liefde langs je heen gaan,
In de liefde geloof je niet,
En voorzichtig ontsnapt er een traan,
Totdat er iemand is die je troost biedt.
Een schouder om op uit te huilen,
Om al je tranen te laten gaan,
Iemand om achter te schuilen,
En dan besef je ineens dat de liefde doet bestaan.
Reacties op dit gedicht
| kimie is sweet: | Vrijdag, december 15, 2006 19:28 |
| mooi geschreven:) kuss mie |
|
| Windwhisper: | Vrijdag, december 15, 2006 19:19 |
| als je dan ook maar van jezelf gaat houden dan zit het wel snor, knuffie Cobie | |
| schiffie: | Vrijdag, december 15, 2006 18:55 |
| heel mooi!!!:) | |
Over dit gedicht
| Auteur: D*e*b*b*Y | 
|
|
| Gecontroleerd door: christina | ||
| Gepubliceerd op: 15 december 2006 | ||
| Thema's: | ||