verloren leven
telefoon, de nacht nadat we praatten
trillende stemmen, stemmen die wenen
je hebt ons verlaten
ik zak door mn benen
dit kan niet, dit kà n niet..
toch kon ik het vermoeden
niemand zag jouw stil verdriet
gisteren was je hart aant bloeden
je broers begrijpen het niet
je pa ontkent je leven:
'hij had geen verdriet,
wat heeft hem zo ver gedreven?'
het spijt me, voor de blinden
aan ons had je niet genoeg
daar kon je weinig troost in vinden
slechts 1 plek voor jou; de kroeg
nu hang je hier.. levenloos, zo stil
tranen stromen over mijn wang
hoe graag ik ook schreeuwen wil
m'n hart verstikt, ik ben bang
dit kan niet waar zijn,
het is niet waar
dit is maar schijn,
straks zie ik je daar..
maar die plek blijft leeg
gevuld met pijnlijke gedachten
die je zo lang verzweeg
terwijl wij naar je lachten
je had een engelengeduld
maar het werd je teveel
zelfs je laatste wens werd niet vervuld
uitgestrooid worden op zee
nu wordt je meegevoerd door wind & gras
alweer een verloren vriend
die te mooi voor deze wereld was
heeft nu een eeuwigheid in de hemel verdiend
R.I.P. mike
Reacties op dit gedicht
| Demolina: | Woensdag, december 27, 2006 23:15 |
| super mooi. echt veel sterkte. Liefs Demi. |
|
| Br0kEn: | Zondag, december 24, 2006 20:37 |
| mooi beschreveven. Heel veel sterkte |
|
| xUnkissed: | Zondag, december 24, 2006 20:10 |
| Echt mooi beschreven. Soms houden mensen gevoelens verborgen . Heel veel sterkte ! xxx Catharina |
|
| just_me°: | Zondag, december 24, 2006 19:23 |
| zeer mooi geschreven xx sterkte |
|
Over dit gedicht
| Auteur: braincrusher | 
|
|
| Gecontroleerd door: christina | ||
| Gepubliceerd op: 24 december 2006 | ||
| Thema's: | ||