de schreeuwende stilte
Verscholen in de schaduw van mijn verlangen
diep onder de lagen van mijn maskers heen
hunkert mijn ziel naar zwanenzangen
naar de tijd voor dat mijn utopia voor goed verdween
Niemand die mijn klaaglied kan horen
de schreeuwende stilte is oorverdovend
alle hoop op licht is nu verloren
zoals een vlam van een kaars uitdovend
en toen kwam jij, de zonnestraal van mijn leven
als een deken in warmte gewikkeld geboren
door liefde gedeeld en gegeven
om het kloppen van mijn hart weer te horen
zo werd het smeulend houtje een laaiend vuur
gedreven door passie, elke dag, elk uur
voor altijd smachtend naar de diepte van je ogen
de spiegel van je ziel en je onpeilbaar mededogen
het zachte strelen van je wulpse rondingen
is de hemel op aarde van het genot
het doet me zweven buiten alle zinnen
onze lichamen verstrengeld om elkaar te beminnen
helaas, ontwaak ik uit mijn zalige droom
in de koele schaduw van deze boom
zal ik jou ooit vinden, mijn muze, mijn vlinder
eens uit mijn cocon, van zoeker naar vinder
Reacties op dit gedicht
| fortuna: | Donderdag, december 28, 2006 21:36 |
| Een heerlijke hoopvolle droom toch? Veel geluk voor jou in 2007! Dat je dromen mogen uitkomen. Liefs |
|
| Artifex: | Donderdag, december 28, 2006 10:51 |
| Ooit komt iemand jouw lagen pellen, vast en zeker... Liefs, Artifex. |
|
| sunset: | Donderdag, december 28, 2006 08:46 |
| Tuurlijk. Daar ben ik van overtuigd. En anders vindt zij jou wel. Mooi en graag gelezen dit. Liefs en fijne dag, sunset |
|
Over dit gedicht
| Auteur: Oxygénée | 
|
|
| Gecontroleerd door: maneschijn | ||
| Gepubliceerd op: 28 december 2006 | ||
| Thema's: | ||