Geholpen klauwen
Met verlangende ogen vragen kijk jij
naar iemand die alles niet ontvangen wil
van jou; de afstand wordt alsmaar kleiner
en de angstige onzekerheid enkel groter
blij bij haar weg; ze het red het zelfs
zonder jouw, goed gemeende, hulp en zal
levend leven blijven -ooit misschien
wel gelukkig volwassen, zonder jou
geef haar de stille rust waar ze om vraagt
al wil je nog zo graag; laat me toch,
als dat meisje voel ik me steeds minder
vertrouwd in de klauwen van je 'hulp'.
naar iemand die alles niet ontvangen wil
van jou; de afstand wordt alsmaar kleiner
en de angstige onzekerheid enkel groter
blij bij haar weg; ze het red het zelfs
zonder jouw, goed gemeende, hulp en zal
levend leven blijven -ooit misschien
wel gelukkig volwassen, zonder jou
geef haar de stille rust waar ze om vraagt
al wil je nog zo graag; laat me toch,
als dat meisje voel ik me steeds minder
vertrouwd in de klauwen van je 'hulp'.
Reacties op dit gedicht
| sunset: | Zaterdag, december 30, 2006 18:14 |
| Wohw! Voelbaar verwoord. Maar, je hebt de vrijgheid van weggaan. Toch? Liefs en knuf, sunset |
|
| ~White.Rose~: | Zaterdag, december 30, 2006 12:30 |
| WElkom!! |
|
Over dit gedicht
| Auteur: NeverwannasaY | 
|
|
| Gecontroleerd door: christina | ||
| Gepubliceerd op: 30 december 2006 | ||
| Thema's: | ||