een rij vol bomen
ze liep in het bos
het lange pad
dat ze bewandelde
was haar leven
ze keek achterom
de wind speelde met haar haren
een stemmetje in haar hoofd
"kijk niet om ,kijk naar de weg voor je "
bladen sneuvelden
vrienden sneuvelden
verdriet nam plaats
bomen stervden af
zoals wij
ze liep in het bos
het lange pad
dat ze bewandelde
was nog lang genoeg
ze ademde in en stapte voort
neen ze was niet bang
maar haar hart
was ze verloren aan het begin van haar pad
en het bos
het lange pad
dat ze bewandelde
was haar leven
ze keek achterom
de wind speelde met haar haren
een stemmetje in haar hoofd
"kijk niet om ,kijk naar de weg voor je "
bladen sneuvelden
vrienden sneuvelden
verdriet nam plaats
bomen stervden af
zoals wij
ze liep in het bos
het lange pad
dat ze bewandelde
was nog lang genoeg
ze ademde in en stapte voort
neen ze was niet bang
maar haar hart
was ze verloren aan het begin van haar pad
en het bos
Reacties op dit gedicht
| AngelOfSadness: | Woensdag, januari 03, 2007 17:29 |
| mooi hvj |
|
| Ankex: | Dinsdag, januari 02, 2007 15:02 |
| Mooi verwoord. Je mag inderdaad niet omkijken , ook al is dat niet zo gemakkelijk. | |
| kleinmeisje: | Dinsdag, januari 02, 2007 13:37 |
| mooi geschreven,als ze het maar aan iemand verloren is die het waard is.liefs | |
Over dit gedicht
| Auteur: brokendoll |  
|
|
| Gecontroleerd door: maria | ||
| Gepubliceerd op: 02 januari 2007 | ||
| Thema's: | ||