Open bloot alleen in de zon
open bloot alleen in zon
vergezichten komen dichterbij
brokken die ik levend had begraven
kleuren nieuw in oude pijn
die lasten wil ik nu gaan dragen
emoties wisselden te snel voor mij
ik kon ze niet vertragen.
mijn visie was te smal niet vrij
kon aan niemand antwoord vragen
ik kon ze niet vertragen.
mijn visie was te smal niet vrij
kon aan niemand antwoord vragen
schimmen die mijn warmte stalen
ogen die mij haatten
een witte vlakte liet mij staan
door iedereen verlaten
ogen die mij haatten
een witte vlakte liet mij staan
door iedereen verlaten
open bloot alleen in zon
kon ik niet in mijn schaduw schuilen
geen warme hand of knusse hoek
om mijn verdriet eens uit te huilen
kon ik niet in mijn schaduw schuilen
geen warme hand of knusse hoek
om mijn verdriet eens uit te huilen
ik breek gezichten met de hand
gevoelens laat ik komen en reken af
met mijn verstand maar het doet zeer
in het verdwijnen van mijn dromen
gevoelens laat ik komen en reken af
met mijn verstand maar het doet zeer
in het verdwijnen van mijn dromen
wil melker
09/01/2007
Reacties op dit gedicht
| xxlauriexx: | Dinsdag, januari 09, 2007 20:19 |
| zo droefig, maar o zo mooi verwoord. prachtig, alweer! | |
| dichterbij: | Dinsdag, januari 09, 2007 19:29 |
| een gedicht waar eenzaamheid en vrdriet de boventoon voeren sterkte en een warme groet |
|
| hiljaa: | Dinsdag, januari 09, 2007 18:05 |
| intens droef knufleifs--hiljaa-- |
|
Over dit gedicht
| Auteur: wil melker |  
|
|
| Gecontroleerd door: Innerchild | ||
| Gepubliceerd op: 09 januari 2007 | ||
| Thema's: | ||