ik dacht altijd dat ik mijzelf goed kende
totdat ik neerviel in mijn eigen kuil
ik had hem heel diep gegraven
en kon er ook niet meer uit
ik dacht altijd dat ik alles alleen kon
totdat ik viel in mijn gegraven gat
ik kon het niet eens herkennen
totdat ik daar weken en weken zat
samen met mijn ego ging ik de strijd aan
ik had wel honded redenen om te ontkennen
wat ik mijzelf had aangedaan
vluchten kon niet dus de strijdbijl gooide ik neer
ik knielde nederig en stelde de vraag
wat is er dan nog meer?
wat ik te zien kreeg was een beeld
een stralende vrouw in een beeldschoon gewaad
ze zei eindelijk ben je er ik heb op je gewacht
ik vond je nogal koppig zij ze met een lach
ze knielde neer en ik wist niet wat ik zag
ze zei ik wil je zoveel vertellen maar dat heeft bij jou weinig zin
het enige wat ik wil meegeven
zorg dat je jezelf bemint.
krachtiger dan ooit te voren kwam ik overeind
ik liep rustig door en ik was bevrijd
ik moet nog altijd denken aan de manier waarop ze dat zei
de waarheid is soms zo simpel
dat zegt nu alles voor mij.