Waar drukte wordt geboren
waar drukte wordt geboren
mijn kelderraam telt benen
die voor langs verder gaan
kijkt strepen regen vegen zand
opspattend in het buiten aan
ziet tegels van de stoep
passanten met hun fiets en tas
kinderen in huppelpas en wandelwagens
de goot sluit aan met hondenpoep
klinkers blinken verder weg
waar drukte wordt geboren
motoren ronken hun geluid
omdat de mens zijn stilte heeft verloren
de wereld zoeft voorbij het kelderraam
gekort de lengte is niet meer voornaam
in echt en schaduw zal het leven
zich dag en nacht op straat begeven
wil melker
21/01/2007
Reacties op dit gedicht
| tjoke: | Zondag, januari 21, 2007 19:49 |
| Sterk geschreven ! Heb je goed over nagedacht... mooi , schrijf zo verder :-) liefs |
|
| Windwhisper: | Zondag, januari 21, 2007 18:48 |
| Vroeger heb ik ook in zo''n huis gewoond, daar zag je vanuit het kelderraam de wereld in mensen en hondenpootjes langs gaan.. Nu heb je volgens mijn alleen nog in de oude binnenstaf souterrainwoninkjes, dan zie je de wereld dagelijks zo vanuit je raam, wel grappig, Liefs Fijne avond Wil. Cobie |
|
| arie: | Zondag, januari 21, 2007 18:48 |
| Ja.. Die kelderramen, ze geven de tijd tijdloos weer Een heerlijk plaatje Liefs, arie |
|
| dichterbij: | Zondag, januari 21, 2007 17:56 |
| mooi neergezet en helemaal waar. jammer is dat stilte is verloren lieve groet |
|
Over dit gedicht
| Auteur: wil melker |  
|
|
| Gecontroleerd door: Innerchild | ||
| Gepubliceerd op: 21 januari 2007 | ||
| Thema's: | ||