Ik staar naar buiten,
door mijn kamer' ruiten.
Buiten is het slecht weer,
zoals de laatste dagen, keer op keer.
Ik stamp van de trap met een zucht,
als ik buiten sta, kijk ik naar de grijze lucht.
Weg van huis,
denk ik in een ruis.
Ik wil niet meer,
alle woorden die je zei doen me zo zeer.
Je gaf niet echt om me,
zeiden ze.
Tussen ons voelde het zo echt,
alles wat krom was, praatten we wel weer recht.
Als ik bij je was, voelde alles zo goed,
als ik down was, gaf jij me weer nieuwe moed.
Toen je zei dat je echt van me hield,
geloofde ik je echt. Wat heeft me bezield?
Echt 'houden van' doe je niet zo heel snel,
maar jij zei naar twee dagen al van wel.
Maar ik was zo blind!
ik voel me net een klein kind.
Het regent steeds harder,
en mijn gedachten worden steeds verwarder.
Ik stamp woedend door de plassen,
in de verte zie ik in de lucht uitlaat gassen.
Ik bedenk wat ik ga doen,
steeds zie ik voor me, onze laatste zoen.
ik schud boos mijn hoofd,
denken aan jou, zou ik niet meer doen. Had ik mezelf beloofd.
Ik draai me om,
en maak in gedachten een korte rekensom.
Ik besluit toch maar weer terug naar huis te gaan,
want ik heb maar een dunne zomerjas aan.
De regen spijlt over mijn vel,
achter me, hoor ik een auto bel.
Snel spring ik opzij,
daarna raast de auto voorbij.
Ik besef; ik ben blij dat ik leef,
en besluit, dat ik nooit, nee nooit meer zoveel om een jongen geef!