Voorbij
Hoe diep
geankerd liefderoest,
als opgeslagen voorraad benut.
diep dal
dat zich lenen moest,
als hart waaruit liefde werd geput.
Hoe wild
het opslokkend vuur,
met likkende tongen laaidt,
wild vlees
van korte duur,
door machten met zeisen afgemaaid.
Hoe triest
die laatste blik,
ogen, die tranen hun vrijheid geven.
triest eind
dat jij en ik,
als wrange smaak is bijgebleven.
geankerd liefderoest,
als opgeslagen voorraad benut.
diep dal
dat zich lenen moest,
als hart waaruit liefde werd geput.
Hoe wild
het opslokkend vuur,
met likkende tongen laaidt,
wild vlees
van korte duur,
door machten met zeisen afgemaaid.
Hoe triest
die laatste blik,
ogen, die tranen hun vrijheid geven.
triest eind
dat jij en ik,
als wrange smaak is bijgebleven.
Reacties op dit gedicht
| fortuna: | Donderdag, februari 01, 2007 23:03 |
| ondanks het droeve, toch prachtig verwoord. Liefs |
|
| Dirk Hermans: | Donderdag, februari 01, 2007 13:28 |
| gevoelig verwoord | |
| dichterbij: | Donderdag, februari 01, 2007 12:06 |
| triest dat het zo moet eindigen. sterkte |
|
| sunset: | Donderdag, februari 01, 2007 10:53 |
| Voelbaar droef dit. Liefs, sunset |
|
Over dit gedicht
| Auteur: jos van meer | 
|
|
| Gecontroleerd door: Anastacia | ||
| Gepubliceerd op: 01 februari 2007 | ||
| Thema's: | ||