te alleen
laat mij maar zwemmen in die grote zee
neem mijn eigen dromen wel met me mee
zal genieten van het water wat me zal overstromen
vanzelf zal ik de oneindige diepte tegen komen
zodat ik verzuip ik mijn eigen gedachten
laat maar komen kan niet meer wachten
zoute tranen prikken in mijn nu nog droge ogen
ben overspoeld nu te laat om mezelf te drogen
heb zovaak geschreeuwt voor jou
maar ik wist dat je me niet horen zou
verdriet en eenzaamheid golven over mij heen
lieverd ik ben bang voel me veels te alleen
Reacties op dit gedicht
| kerima ellouise: | Donderdag, februari 15, 2007 15:12 |
| machteloos verdriet dat oevers overspoelt...in het schreeuwen van gemis... weer droefrakend mooi geschreven liefs, kerima ellouise |
|
| sunset: | Donderdag, februari 15, 2007 11:44 |
| Voelbaar verlangend overgebracht. Liefs, sunset |
|
| Windwhisper: | Donderdag, februari 15, 2007 01:24 |
| sterkte Cobie | |
Over dit gedicht
| Auteur: Dreamlover | 
|
|
| Gecontroleerd door: Innerchild | ||
| Gepubliceerd op: 15 februari 2007 | ||
| Thema's: | ||