wilde beschermd wonen opgeven
Zie nou ben echt nergens waard
wie wil mij nou nog hebben
ben echt nergens welkom meer
ben ik dan echt een griezel of gestoord
al op twee plekken wezen kijken
intaken die ik er heb gehad
ze sturen mij naar het kastje van de muur
alles lijkt te hoog gegrepen voor mij
ben niet goed genoeg om daar te komen
voel me macheloos en neergeslagen
waar kan ik dan nog wel terecht
is er dan nergens plek voor mij
wat moet ik nog met mezelf aan
woorden die ik sprak op therapie net
ook de ruzie tussen mij en mijn exman
beschuldigd mij van iets wat niet waar is
wat heeft iedereen tegen mij
denkt iedereen nog steeds dan
ze laat toch over haar heen lopen
tranen die alleen maar stroomden vanacht en vanochtend
vertelde dat ik het echt niet meer weet
dat ik radeloos ben en wil opgeven
maar dat liet ze niet gebeuren
ze maakte er vele werk van
terwijl ik alleen maar kon en kan huilen
Reacties op dit gedicht
| kleinmeisje: | Dinsdag, februari 20, 2007 15:04 |
| ach meis wat verdrietig nou weer voor je.is het maartenhuis op texel niets voor je?is ook beschermt wonen,je kan er werken,hobbie doen en zo.sterkte hoor.liefs | |
Over dit gedicht
| Auteur: tulpje | 
|
|
| Gecontroleerd door: christina | ||
| Gepubliceerd op: 20 februari 2007 | ||
| Thema's: | ||