eenzame muren
dwaal door een donker leven om mij heen
ik in het middelpunt
alleen ik en deze ik voelt zich zo alleen
donkere tinten zijn mijn metgezel geworden
alleen het rode van de wijn is aanwezig
door de kwaadheid gooi ik met de borden
die al jaren in de kast bleken te liggen
waar is in deze dromer het licht gebleven
verloren gegaan
en aan weg vliegende vlinders mee gegeven
gek aan worden volgens mij
muren komen steeds dichter bij
ze beknellen mijn vrolijke gedachten
laat iemand de muren afbreken
en mijn pijn wat verzachten
Reacties op dit gedicht
| ElyOfDeath: | Vrijdag, februari 23, 2007 23:23 |
| Mooii.. Xx. | |
| Tarania: | Vrijdag, februari 23, 2007 22:47 |
| heeel mooi:) Denk dat je niemand nodig hebt om jouw pijn te verzachten en om het geluk terug te vinden...maar het kan wel helpen natuurlijk. Mooi verwoord..graag gelezen, groetjes; tarania |
|
Over dit gedicht
| Auteur: Dreamlover | 
|
|
| Gecontroleerd door: Sheena | ||
| Gepubliceerd op: 23 februari 2007 | ||
| Thema's: | ||