wandeling met verpleegster gehad
Vandaag gaan we maar eens wandelen
samen op weg naar de buiten lucht
het zonnetje wat heerlijk scheen
en de wind langs mijn gezicht
begon langzaam alles te vertellen
ik zie het allemaal nu zo zwart allemaal
er gebeurd op dit moment zoveel
wat ik allemaal maar niet wil en kan geloven
wat maar niet wil rusten in mijn hoofd
dagelijks tranen langs mijn wangen
onmacht en machteloosheid wat speelt
vele uren breng ik weer in mijn bed door
nachten gaan weet als van ouds
bang voor een nieuwe ochtend
verdriet wat er vooral in mij omgaat
tranen stromen als regen druppels
maar mijn laatste woorden die ik sprak
tijdens ons wandeling in het bos
en zelfs in het drukke dorp
kon ik het echt niet laten en zei
al is het een duisternis het licht komt
Reacties op dit gedicht
| Hilly N: | Vrijdag, maart 02, 2007 13:36 |
| Daar had je al een lichtpuntje. lieve groet, Hilly |
|
| M@rcel: | Vrijdag, maart 02, 2007 12:37 |
| helemaal waarheid lieverd.. Liefs M@rcel |
|
| hiljaa: | Vrijdag, maart 02, 2007 11:31 |
| er is steeds het licht maar je moet het willen zien! knufleifs--hiljaa-- |
|
| sunset: | Vrijdag, maart 02, 2007 11:07 |
| Zeker weten! Liefs en knuf, sunset |
|
| kleinmeisje: | Vrijdag, maart 02, 2007 10:28 |
| ja zo is dat na het donker het licht,blijf er voor gaan[en dat kan je]liefs | |
| switi lobi: | Vrijdag, maart 02, 2007 00:35 |
| Kijk lieverd, daar had je al licht in jouw duisternis, heerlijk dat jullie zo samen hebben gewandeld! Liefsliefs, switi lobi |
|
Over dit gedicht
| Auteur: tulpje | 
|
|
| Gecontroleerd door: maria | ||
| Gepubliceerd op: 02 maart 2007 | ||
| Thema's: | ||