Afscheid...
Het spijt me m'n liefste
Ik kan het niet meer aan
Leven in het donker
In dit pijnlijke bestaan
Kom..kom bij me
Kijk eens bij me naar binnen
Enkel dan begrijp je
Dat ik niets meer kan beginnen
Ik weet..niemand is volmaakt
Een vergissing is heel menselijk
Voor mij echter
Is er teveel kapot gemaakt
En is mijn aanwezigheid
Niet meer wenselijk
Hou me vast..nog heel even
Sluit je ogen en bedenk
Een laatste kus wil ik je nog geven
Voor mij was jij het grootste geschenk
Maar toch..het is te laat
Hoe pijn het mij ook doet
Ik hoop..dat je me niet haat
Vaarwel m'n schat
Het ga je goed...
Ik kan het niet meer aan
Leven in het donker
In dit pijnlijke bestaan
Kom..kom bij me
Kijk eens bij me naar binnen
Enkel dan begrijp je
Dat ik niets meer kan beginnen
Ik weet..niemand is volmaakt
Een vergissing is heel menselijk
Voor mij echter
Is er teveel kapot gemaakt
En is mijn aanwezigheid
Niet meer wenselijk
Hou me vast..nog heel even
Sluit je ogen en bedenk
Een laatste kus wil ik je nog geven
Voor mij was jij het grootste geschenk
Maar toch..het is te laat
Hoe pijn het mij ook doet
Ik hoop..dat je me niet haat
Vaarwel m'n schat
Het ga je goed...
Reacties op dit gedicht
| melanie santen: | Vrijdag, maart 16, 2007 12:21 |
| wat een prachtig gedicht groetten melanie |
|
| sunset: | Woensdag, maart 14, 2007 11:34 |
| Voelbaar droef afscheidsgedicht integer verwoord. Liefs, sunset |
|
Over dit gedicht
| Auteur: Invictus | 
|
|
| Gecontroleerd door: Innerchild | ||
| Gepubliceerd op: 14 maart 2007 | ||
| Thema's: | ||