Ik ga hier gewoon mijn gevoel opschrijven,
misschien lijkt het een gedicht, maar misschien ook niet.
Dat interesseert mij voor de rest geen zier,
ik moet dit gewoon kwijt, er van af en vooruit.

Ik zal proberen te omschrijven hoe ik dingen voel,
misschien dat je dan snapt waarom het hoe en wat.
Ik heb jou leren kennen, en was op slag van slag,
helemaal verliefd, zoals ik al tijden niet meer ben geweest.

We zijn gaan uit eten, ik kreeg geen hap door mijn keel,
zo mooi vond ik het uitzicht aan de andere kant van de tafel.
Lief, leuk, aardig, slim en ik vind je ook nog super knap,
mijn hart sloeg over van jou, meisje van mijn dromen.

Na een paar weken zei je tegen mij,
het gaat niet zo goed, ik weet het allemaal niet meer.
Vragen wat er mis met je was,
gaf alleen maar als antwoord een echo van de muur.

Waarom dan toch, ligt het niet aan mij,
je fluistert tegen mij ik vind je leuk, lief, knap.
Je zegt tegen me dat je eerst van jezelf moet houden,
Misschien daarna is er nog een plekje voor mij.

Jouw leven gaat gewoon door, of er veel verandert weet ik niet,
mij een beetje aandacht geven is jou vreemd. Zelfs een SMSje sturen lijkt je te veel.
Als normale vriend zul je me niet houden, dat doet me te veel pijn.
Of ik ben jouw vriend, of ik ben weg... en dat is zuur verdiend.

Het is best wel erg, hoeveel standaard zinnen er bestaan,
om te omschrijven wat ik voel.. Maar tsja is dat erg ?
Waaraan denk ik allemaal, het is een pijnhoop in mijn hoofd,
Ik mis jou, kom bij me en ga nooit meer weg !

Mijn hart kent heel veel van's. je weet wel een hart van ....
Dit hart is van papier, brandend op de vlam die heet jou.
Ook is mijn hart van hout, tweede hands, beschadigd en helaas niet meer van goud.
Mijn hart is van jou, Cindy. Je hebt het gevangen.. wees er voorzichtig mee.. alsjeblieft.
Ook is dit hart is van glas, vol met scheuren, gelijmd maar hier en daar toch nog een barst.
Verloren is mijn hart, in jouw ogen want ik vind je lief... mijn schat.
Koud is mijn hart ook, verstoken van jouw aandacht.
Mag het kooitje misschien wat dichter bij het vuur ?
Van ijs is het gelukkig nog niet, het is nog niet bevroren en keihard.

Ik zei nog tegen je... op het moment dat ik dadelijk de deur uit loop,
dan zie ik jou nooit meer, het is me al eerder gebeurd,
keer op keer mijn hart op straat gepleurd.
Jou tijd geven wil ik met heel mijn papieren, houten, glazen en verloren hart.
Alleen is het ook nog koud, en op zoek naar warmte. Zo koud.....

Voor mij stopte de tijd toen ik jou leerde kennen, vond ik helemaal niet erg.
Voor mij staat de tijd nog steeds stil, maar nu bevroren in kou.

Ik wil verder met "ons" leven, verder met jou.
Of je een spelletje met me speelt weet ik niet.
Ik moet verder, en voor mijn leven kiezen als jij het niet wil, hoeveel pijn dit ook doet..
Dan is mijn hart zo meteen van verscheurd papier, stukjes hout, kapotgeslagen glas en te koop.


Als het zover komt, onthoud dan goed er is dan geen weg meer terug voor jou.
Hoe gek ik ook op jou ben, hoeveel ik ook van jou hou.....